آیا شرکت‌های چایی قادر به انجام سفارش‌های صادراتی چای در مقیاس بزرگ هستند؟

مقیاس‌پذیری زنجیره تأمین شرکت‌های چای: از تأمین تا فرآوری

پراکندگی تولیدکنندگان کوچک‌مقیاس در مقابل مدل‌های مزرعه‌ای ادغام‌شدهٔ عمودی

میزان رشد کسب‌وکارهای چای به‌طور قابل‌توجهی به نحوه تأمین برگ‌های چای آن‌ها بستگی دارد. رویکرد کشاورزان کوچک در مناطقی مانند کنیا و سری‌لانکا مؤثر است، اما مشکلی وجود دارد. این مناطق هزاران مزرعه کوچک دارند که معمولاً هر کدام حدود نیم هکتار تا دو هکتار مساحت دارند. این امر باعث ایجاد انواع مشکلات در کنترل کیفیت می‌شود، زیرا هر محموله تفاوت‌های قابل‌توجهی با دیگران دارد. جمع‌آوری حجم کافی چای زمان‌بر است و ارسال آن به‌صورت یک کابرد واقعی تبدیل به کابوسی برای هرکسی می‌شود که سعی در تأمین سفارش‌های بزرگ دارد. وضعیت در آسام هند متفاوت است؛ جایی که عملیات‌های بزرگ‌تر تمام مراحل را — از کاشت و برداشت تا پردازش اولیه — تحت یک پوشش واحد اداره می‌کنند. این ساختار اطمینان حاصل می‌کند که کیفیت در تمام مراحل ثابت بماند، امکان ردیابی منشأ هر برگ فراهم شود و برنامه‌ریزی بهتری برای زمان برداشت محصول امکان‌پذیر گردد. با این حال، این نوع مزارع (استیت‌ها) نیازمند سرمایه‌گذاری اولیه قابل‌توجهی هستند و هزینه‌ها زمانی به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابند که سعی در گسترش فعالیت‌ها فراتر از ظرفیت فعلی تأسیسات خود داشته باشند. خریداران جهانی چای این معضل را به‌خوبی می‌شناسند. گروه‌های کشاورزان کوچک به آن‌ها انعطاف‌پذیری بیشتری در پاسخ به تغییرات تقاضا می‌دهند، اما با ریسک‌هایی در زنجیره تأمین همراه هستند. در مقابل، چای تولیدشده در مزارع بزرگ (استیت‌ها) تأمین‌کننده عرضه‌ای پایدار است، اما به معنای صرف‌نظر کردن از بخشی از انعطاف‌پذیری و هزینه‌کردِ مبالغ سنگینی است.

گلوگاه‌های فرآوری پس از برداشت در اصل‌های اصلی (کنیا، هند، سری‌لانکا)

محدودیت‌های فرآورش هنگام برخورد با برداشت‌های بزرگ، حتی بدتر نیز می‌شوند. به‌عنوان مثال، بسیاری از کارخانه‌های CTC (خردکردن-پاره‌کردن-پیچیدن) در کنیا به‌طور قابل‌توجهی فراتر از ظرفیت عادی خود کار می‌کنند و گاهی اوقات به ۱۳۰٪ ظرفیت می‌رسند؛ این امر منجر به مشکلات جدی تخمیر می‌شود. برگ‌ها رنگ خود را از دست می‌دهند، استحکام آن‌ها کاهش می‌یابد و در نتیجه کیفیت کلی فنجان چای تحت تأثیر قرار می‌گیرد. وضعیت در هند نیز چندان بهتر نیست؛ تولیدکنندگان چای ارتُدُکس در طول فصل مونسون با کمبود نیروی کار مواجه می‌شوند که این امر گام‌های حیاتی فرآیند، یعنی پژمردگی و اکسیداسیون را کند می‌کند و این دو مرحله برای توسعه عطر و طعم مناسب در چای‌های ارزشمند بسیار اهمیت دارند. سپس سری‌لانکا با مشکلی کاملاً متفاوت روبه‌رو است: بسیاری از ماشین‌های غلتان قدیمی شده‌اند و حدود ۴۰٪ از تمام کارخانه‌ها در فصل اوج تولید قادر به پردازش بیش از حدود ۸۰٪ مواد اولیه ورودی نیستند. تمام این مسائل، انتخاب‌های دشواری را برای شرکت‌های چای ایجاد می‌کنند: یا باید در تجهیزات جدید و گران‌قیمت سرمایه‌گذاری کنند که این امر هزینه‌های عملیاتی را ۱۵ تا ۲۵ درصد افزایش می‌دهد، یا اینکه خطر زیان مالی ناشی از جریمه‌های قراردادی را متحمل شوند، در صورتی که ارسال‌ها به‌تاخیر بیفتند یا نتوانند استانداردهای کیفی را برآورده سازند.

آمادگی زیرساخت صادراتی شرکت‌های چای

افزایش صادرات چای نیازمند زیرساخت‌های لجستیک قوی است—اما شکاف‌های موجود در زیرساخت‌های بنادر و انبارها، موانع پایداری ایجاد می‌کنند که به‌طور مستقیم بر کیفیت چای تأثیر می‌گذارند. چای عمده بسیار حساس به رطوبت، دما و زمان حمل‌ونقل است؛ بنابراین ذخیره‌سازی و نحوه‌ی برخورد نامناسب، عمر انبارداری، عطر و ارزش بازاری آن را به‌طور مستقیم کاهش می‌دهد.

زیرساخت‌های لجستیک بنادر، انبارداری و محدودیت‌های زنجیره سرد برای چای عمده

بندرهای اصلی این منطقه، مانند مومباسا و کلمبو، اغلب به‌شدت مسدود می‌شوند و گاهی اوقات در اوج فعالیت‌های تجاری، حمل‌ونقل‌ها را برای مدتی بین دو تا سه هفته به تأخیر می‌اندازند. تنها سی درصد از انبارهای محلی در واقع دارای سیستم‌های کنترل رطوبت مناسب هستند؛ بنابراین اکثر چای‌های عمده‌فروشی در محیط باقی می‌مانند و رطوبت را جذب می‌کنند، قارچ‌زده می‌شوند یا طعم متمایز خود را از دست می‌دهند — همان‌طور که در گزارش جهانی تجارت چای سال گذشته اشاره شده است. زیرساخت‌های زنجیره سرد مورد نیاز برای حفظ تازگی برخی از انواع چای نیز تقریباً در این منطقه وجود ندارند. حتی چای‌های سبز ژاپنی با کیفیت بالا و اولونگ‌های کم‌اکسیدشده نیز از حفاظت لازم برخوردار نیستند، که این امر فروش آن‌ها در بازارهای تخصصی پرطرفدار — که قیمت‌های به‌مراتب بهتری ارائه می‌دهند — را بسیار دشوار می‌سازد. به دلیل تمام این مسائل، تعداد قابل توجهی از کسب‌وکارهای چای یا با افزایش ضایعات محصول مواجه می‌شوند یا مبالغ زیادی را صرف راه‌حل‌های ذخیره‌سازی تحت کنترل اقلیمی خود می‌کنند که این امر بدون ایجاد هیچ‌گونه صرفه‌جویی واقعی در مقیاس، هزینه‌های عملیاتی را افزایش می‌دهد.

تأثیر نوسانات حمل‌ونقل و در دسترس بودن کانتینرها بر قابلیت اطمینان تحویل شرکت چای

هزینه‌های حمل و نقل گاهی اوقات تنها در عرض چند ماه به میزان ۲۰۰٪ تا ۳۰۰٪ افزایش می‌یابد؛ و زمانی که ظرفیت کانتینر در بنادر مبدأ کافی نباشد، محموله‌ها پیش از آنکه حتی سفر خود را آغاز کنند، حدود ۴ تا ۶ هفته با تأخیر مواجه می‌شوند. وضعیت ناشی از اختلالات بزرگ زنجیره تأمین در سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ به‌ویژه بر صادرکنندگان چای تأثیر شدیدی گذاشت؛ طبق گزارش‌های ارائه‌شده توسط شورای جهانی کشتیرانی در سال ۲۰۲۳، این صادرکنندگان حدود ۳۰٪ از کانتینرهای مورد نیاز خود را از دست داده بودند. این امر منجر به تخطی از مهلت‌های تحویل و آسیب‌رساندن به روابط با خریداران شد که شروع به از دست دادن اعتماد کردند. شرکت‌هایی که سعی در مقابله با این چالش دارند، اغلب به راه‌حل‌های فوری مانند نگهداری موجودی اضافی روی می‌آورند که حدود ۱۵٪ تا ۲۰٪ سرمایه بیشتر از معمول را مسدود می‌کند، یا مسیرهای جایگزین حمل و نقل را انتخاب می‌کنند که در واقع هزینه حمل و نقل را حدود ۱۰٪ تا ۱۲٪ افزایش می‌دهد. برای شرکت‌های کوچک‌تر که قدرت چانه‌زنی کافی در مذاکرات ندارند، تمام این راه‌حل‌های جایگزین به‌مرور زمان حاشیه سود آن‌ها را به‌طور قابل‌توجهی فشرده می‌کند.

ریسک‌های خارجی که تاب‌آوری صادرات شرکت‌های چای را به چالش می‌کشند

صادرکنندگان چای با تهدیدات خارجی فزاینده‌ای روبرو هستند که اجرای پیوسته سفارشات بین‌المللی در مقیاس بزرگ را زیر سؤال می‌برند. همه‌گیری کووید-۱۹ نشان داد که چگونه اختلالات به سرعت گسترش می‌یابند—از تعطیلی بنادر و کمبود نیروی کار تا افزایش شدید هزینه‌های حمل و نقل—و آسیب‌پذیری ساختاری را در مناطق مبدأ آشکار می‌سازند.

ضربه‌های زنجیره تأمین ناشی از عوامل ژئوپلیتیکی و همه‌گیری

وقتی درگیری‌ها شعله‌ور می‌شوند، بحران‌های سلامت رخ می‌دهند یا سیاست‌ها ناگهان تغییر می‌کنند، بنادر پر شده، تعرفه‌ها افزایش می‌یابند و مسیرهای حمل‌ونقل به‌صورت ناگهانی تعطیل می‌شوند. این اختلالات زمان‌بندی تحویل را تحت تأثیر قرار می‌دهند و قراردادها را به‌طور گسترده‌ای برهم می‌زنند. طبق شاخص لجستیک بانک جهانی، صادرکنندگان چای بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ شاهد افزایش ۱۱٫۷ درصدی در میانگین زمان‌های تحویل خود بودند. چنین تأخیری فشار شدیدی بر ترتیبات تحویل دقیقاً در زمان مورد نیاز (Just-in-Time) وارد می‌کند که بیشتر خریداران بزرگ بین‌المللی به آن وابسته‌اند. وضعیت برای چای بدتر از سایر کالاها است، زیرا برخلاف محصولاتی که بازارهای آتیهٔ مستحکمی دارند یا گزینه‌های متعددی برای حمل‌ونقل دارند، چای به‌سرعت فاسد می‌شود و تنها در فصل‌های خاصی قابل حمل است. هر روز از دست رفته به معنای افزایش هزینه‌ها و احتمال فساد محصول برای شرکت‌های چای است که تلاش می‌کنند زنجیره تأمین خود را به‌صورت یکپارچه و بدون وقفه اداره کنند.

نوسانات برداشت ناشی از تغییرات آب‌وهوایی و ثبات کیفیت در سفارشات بزرگ

الگوهای غیرقابل پیش‌بینی آب‌وهوایی شروع به اختلال در حجم محصولات کشاورزی و همچنین ثبات پروفایل طعم — که خریداران عمده‌فروش از آن انتظار دارند — کرده‌اند. به عنوان مثال، کنیا و هند را در نظر بگیرید که طبق گزارش‌های سازمان خواربار و کشاورزی جهانی (FAO) از سال ۲۰۲۴، بارش‌های شدید و موج‌های گرمای شدید سال گذشته باعث کاهش تولید حدود ۳۰ درصدی شده‌اند. در عین حال، دوره‌های طولانی خشکسالی در این مناطق اخیراً سطح پلی‌فنول‌ها را کاهش داده‌اند؛ این ترکیبات شیمیایی اساساً تعیین‌کنندهٔ معیارهای درجه‌بندی بالای چای هستند. با این حال، تولیدکنندگان هوشمند چای دیگر صرفاً منتظر نتیجهٔ اتفاقات طبیعی نیستند. آن‌ها سرمایه‌گذاری در سیستم‌های آبیاری پیشرفته‌تر، نصب سنسورهای پایش شرایط اقلیمی محلی و گسترش مزارع خود در ارتفاعات مختلف را آغاز کرده‌اند. این اقدامات در واقع صرفاً به‌منظور دوست‌دار بودن محیط‌زیست نیستند، بلکه گام‌های ضروری برای انجام تعهدات قراردادی در شرایطی هستند که طبیعت تصمیم می‌گیرد دست به اعتراض بزند.

موانع نظارتی: چگونه سیاست‌های تجاری قابلیت صادرات شرکت‌های چایی را شکل می‌دهند

درست کردن سیاست‌های بین‌المللی تجارت دیگر چیزی نیست که کسب‌وکارها بتوانند آن را نادیده بگیرند، اگر بخواهند صادرات خود موفق باشد. به عنوان مثال، تعرفه‌ها را در نظر بگیرید. وقتی تولیدکنندگان آفریقایی سعی می‌کنند محصولات خود را وارد بازارهای خاورمیانه کنند، این مالیات‌ها به تنهایی می‌توانند حاشیه سود آن‌ها را حدود ۲۰ درصد کاهش دهند. این امر رقابت را در فروش حجم‌های بزرگ—که قیمت در آن اهمیت اصلی را دارد—بسیار دشوار می‌سازد. سپس همه آن مسائل غیرتعرفه‌ای نیز وجود دارند. تأخیرات گمرکی به دلیل ناقص یا نادرست بودن اسناد، به‌طور مداوم رخ می‌دهند. عدم ارائه گواهی منشأ؟ این نوع مشکلات زمان برنامه‌ریزی حمل‌ونقل را ۳۰ تا ۵۰ درصد افزایش می‌دهد که واقعاً بر شرکت‌های چای‌ساز تأثیر منفی می‌گذارد و تلاش آن‌ها برای حفظ تازگی محصولات باکیفیت خود را با مشکل مواجه می‌سازد. و بیایید ناپایداری سیاسی را هم فراموش نکنیم. بر اساس داده‌های اتاق بازرگانی بین‌المللی از سال ۲۰۲۳، بیش از نیمی از صادرکنندگان می‌گویند که هر سال مجبورند مسیرهای حمل‌ونقل خود را تغییر دهند تا از قوانین جدید تجارت اجتناب کنند. اشتباهات در رعایت مقررات نیز هزینه‌بر هستند. طبق بازرسی سازمان جهانی تجارت (WTO) در سال گذشته، حدود یک هفتم از محموله‌ها به دلیل خطاهای گمرکی مورد جریمه قرار می‌گیرند. صادرکنندگان هوشمند نه تنها به‌صورت واکنشی و پس از بروز مشکلات اقدام می‌کنند، بلکه سیستم‌های مستحکمی را از پیش می‌سازند. فکر کنید به داشبوردهای زنده‌ای که دقیقاً نشان می‌دهند چه مقرراتی در کدام کشور اعمال می‌شوند، اسناد آماده‌شده‌ای که زمان را صرفه‌جویی می‌کنند، و تیم‌های لجستیکی که دقیقاً می‌دانند در هر نقطه مرزی چه اقداماتی لازم است انجام شود. این رویکردهای پیش‌بینی‌شده، حتی در شرایطی که قوانین تجارت به‌سرعت در حال تغییر هستند، به حفظ روابط با مشتریان ارزشمند کمک می‌کنند.